Wees alstublieft de redelijke partij.
Opnieuw.
Maar ik wist ook wat het betekende om twee dagen voor de ceremonie een trouwlocatie kwijt te raken.
Stortingen.
Gasten die vanuit andere staten reizen.
Maandenlange plannen die van de ene op de andere dag in duigen vallen.
Dus ik gaf toe.
Maar pas nadat Brielle elke regel had herhaald.
“Niets uit de tuin afsnijden.”
“Prima.”
“De grenzen mogen niet worden verplaatst.”
“Prima.”
“Geen tafels of zware meubels op het zachte gazon.”
“Ja.”
“Elke fles, beker, bord, decoratie en elk stukje afval verdwijnt die avond.”
“Ja, Vanessa.”
“En er wordt niets in het huis van oma verplaatst of veranderd.”
Brielle rolde met haar ogen.
