“Mevrouw Cole?”
“Ja.”
Ze slikte. “Mijn naam is Ruth Bell. Ik maak de directieverdieping schoon.”
Ik stapte de gang in.
“Wat is het?”
Ruth keek over haar schouders, reikte toen in haar jas en haalde er een envelop uit.
‘Ik had het niet mogen zien,’ fluisterde ze. ‘Maar ze kwamen binnen via de privélift. Twee mannen. Eén van hen had een ziekenhuisbadge, maar ik had hem nog nooit eerder gezien.’
Mijn hartslag vertraagde.
“Wanneer?”
“Gisteravond. Rond het tijdstip dat de babyfoon het begaf.”
Ik nam de envelop aan.
Binnenin bevond zich een toegangsregister van het ziekenhuis, dubbelgevouwen.
Eén naam was met wankele blauwe inkt omcirkeld.
Dr. Simon Vale.
Ik kende die naam.
Niet goed.
Maar genoeg.
‘Waarom breng je dit naar mij?’ vroeg ik.
Ruth kreeg tranen in haar ogen.
‘Mijn zus zat vijftien jaar geleden in een getuigenbeschermingsprogramma,’ zei ze. ‘Jullie hebben haar gered.’
Het verleden is nooit begraven.
Het wachtte alleen maar.
‘Wat deed dokter Vale?’ vroeg ik.
Ruths stem zakte weg tot ze nauwelijks nog hoorbaar was.
“Hij ging met een injectiespuit de kamer van uw dochter binnen.”
Drie seconden lang verdween het ziekenhuis om me heen.
De piepende monitoren. De bleke vloeren. De slapende verpleegsters. De zoemende lampen.
Alles verdween, waardoor er slechts één heldere gedachte overbleef.
Carter en Victoria waren niet bij de bushalte gestopt.
Ze waren het ziekenhuis binnengedrongen.
Ik draaide me om en keek door het glas naar Emma.
Nog steeds in leven.
Nog steeds omringd door machines.
Nog steeds kwetsbaar.
Toen keek ik nog eens naar het toegangslogboek.
Dr. Simon Vale werd om 15:41 uur opgenomen op de intensive care.
Het alarm van de foetale monitor ging om 3:46 af.
Vijf minuten.
Dat was alles wat nodig was om hoop in een doodvonnis te veranderen.
