Toen de bedienden vergaten dat ze hen hoorde spotten over haar huwelijk, trok Josia haar weg voordat de woorden haar nog meer pijn konden doen.
Aanvankelijk spraken ze nauwelijks.
Wat zouden ze kunnen zeggen?
Een persoon die gevangen zit door een beperking.
De ander zat gevangen in de slavernij.
Twee mensen verenigd zonder de mogelijkheid tot keuze.
Na verloop van tijd maakte de stilte echter plaats voor een gesprek.
Het gesprek groeide uit tot vertrouwen.
En vertrouwen werd iets angstaanjagends.
Op een herfstmiddag leidde Josiah Elellanar door de tuinen, terwijl gouden bladeren langs het pad dwarrelden.
‘Haat je me?’ vroeg hij plotseling.
Het is gestopt.
