Marco keek me aan alsof hij de afgelopen drie maanden vanuit een totaal ander perspectief bekeek.
“Dus je bent van haar gescheiden.”
“Ik gaf haar het appartement aan Fifty-Seventh. De helft van de gezamenlijke rekeningen. Het huisje in Connecticut. Ik verhoogde haar persoonlijke veiligheidstoelage.”
Marco zei niets.
‘Ze weigerde het meeste ervan,’ voegde ik eraan toe.
“Ik weet.”
‘Wist je dat?’
“Ik heb de overboekingen afgehandeld.”
Ik werd overvallen door een irrationele golf van woede.
“Waar haalde ze dan haar geld vandaan?”
Marco staarde me aan.
“Dat probeer ik juist uit te zoeken.”
Mijn aandacht keerde terug naar de brief.
Er was meer.
Daniel zei dat ik New York een tijdje moest verlaten.
Hij zei dat het voor jou moeilijker zou worden als je me zag.
Aanvankelijk was hij vriendelijk.
Dat moet je weten.
Hij bracht boodschappen. Hij belde artsen. Hij zei dat hij zich schaamde voor de manier waarop je me had behandeld.
Toen werd het verwarrend.
