Ik verstijfde.
“Elena?”
Niets.
Ik reikte naar haar hand, maar stopte toen.
Vier jaar lang was het aanraken van Elena een instinctieve reactie geweest.
Een hand op haar onderrug in drukke ruimtes.
Mijn vingers raakten haar schouder even aan toen ik achter haar stoel langs liep.
Haar blote voet tegen mijn enkel terwijl we in bed lazen.
Ik wist niet of ik daar wel recht op had.
Ik liet mijn hand zakken.
Een herinnering kwam zonder toestemming binnen.
Ons tweede jubileum.
Elena stond om twee uur ‘s nachts op blote voeten in de keuken, gekleed in een van mijn overhemden, en probeerde een cake te bakken omdat onze vlucht vanuit Londen vertraagd was.
De taart zakte in het midden in elkaar.
Ze staarde in de oven.
“Zeg niets.”
“Nee.”
Je gezicht spreekt boekdelen.
“Wat staat er?”
“Dat je met een incompetente vrouw getrouwd bent.”
Ik had mijn armen van achteren om haar heen geslagen.
“Mijn gezicht zegt dat we pannenkoeken moeten bestellen.”
Ze draaide zich om in mijn armen.
“Van harte gefeliciteerd met uw jubileum, meneer Mercer.”
