Diplomatiek waar ik direct was.
Hij onthield verjaardagen.
Hij stuurde handgeschreven bedankbriefjes.
Tijdens familiediners, wanneer mijn vader en ik het onvermijdelijk ergens niet over eens waren, was Daniel degene die de wijnglazen bijvulde en het onderwerp veranderde voordat iemand iets zei dat niet meer teruggenomen kon worden.
Hij was ook mijn getuige geweest op mijn bruiloft.
‘Nee,’ zei ik.
Het was geen conclusie.
Het was instinctief.
Marco’s gezichtsuitdrukking bleef opvallend neutraal.
“Luke.”
“Nee.”
“Zijn auto stond daar.”
“Dat betekent niet dat hij haar pijn heeft gedaan.”
“Ik heb niet gezegd dat dat zo was.”
“Dat stond je op het punt te doen.”
Marco liet zijn telefoon zakken.
