“Ik stond op het punt te zeggen dat we feiten nodig hebben.”
Ik keek Elena nog eens aan.
Haar pols was bedekt met paarse blauwe plekken.
Ondervoed.
Gedehydrateerd.
Geen prenatale zorg.
Iemand in haar omgeving had ervoor gezorgd dat ze nooit de steun kreeg die ze nodig had.
Vertrouw niemand.
‘Bel Daniel,’ zei ik.
Marco bewoog zich niet.
“Nu.”
“Misschien moet je eerst de brief lezen.”
Mijn blik viel op de envelop in de bewijstas.
Voor Luke geldt: vertrouw niemand.
Vijf woorden in Elena’s handschrift.
Vijf woorden die elk bekend gezicht in een vraag kunnen veranderen.
Ik schoof een stoel naast het bed.
De envelop was niet verzegeld.
Dat stoorde me meteen.
Elena verzegelde brieven altijd.
Zelfs verjaardagskaarten.
Ze had een vreemd ritueel waarbij ze de lijm met de steel van een lepel aandrukte, omdat ze beweerde dat vingers een ongelijkmatige druk uitoefenden.
Ik draaide de envelop om.
