“Voorzichtig.”
Marco’s kaak spande zich aan.
Toen kwam hij dichterbij.
“Nee. Wees voorzichtig.”
Zijn stem bleef zacht, maar er klonk iets scherps onderdoor.
“Drie maanden geleden gaf u me de opdracht om Elena uit het penthouse te halen. U zei dat ik haar telefoontjes moest doorschakelen naar de juridische afdeling. U zei dat ik geen vragen mocht stellen. Ik heb precies gedaan wat u me opdroeg.”
“Omdat ik haar probeerde te beschermen.”
“Van iets wat je nog steeds niet hebt uitgelegd.”
De woorden bleven tussen ons.
Marco was jarenlang loyaal genoeg geweest om geen uitleg te eisen.
Misschien was dat mijn eerste fout.
Ik keek naar Elena’s hand die op ons kind rustte.
“Ik heb een bericht ontvangen.”
“Wanneer?”
“Vier maanden geleden.”
Marco wachtte.
