Ik had het nog nooit aan iemand verteld.
Niet Daniël.
Niet mijn vader.
Niet mijn advocaat.
Zelfs Marco niet.
Vooral niet Elena.
‘Het kwam binnen in mijn privémail,’ zei ik. ‘Foto’s van Elena die restaurants verliet. Die door Central Park liep. Die het gebouw van haar moeder binnenging. Iemand had haar gevolgd.’
Marco’s gezichtsuitdrukking veranderde.
‘Waarom heb je me dat niet verteld?’
“Omdat er in het bericht stond dat ze het zouden weten.”
Weet je wat?
“Als ik de beveiliging erbij zou betrekken.”
Marco staarde me aan.
Ik haatte de teleurstelling op zijn gezicht, want ik kon me er niet tegen verzetten.
‘Wat stond er nog meer in het bericht?’ vroeg hij.
Ik draaide me weer naar het bed.
“Dat ik vijanden had gemaakt. Dat Elena daarvoor zou boeten.”
“En je geloofde het.”
“Ik herkende een van de foto’s.”
“Waar vandaan?”
“Een zaak van vijftien jaar geleden.”
Marco kneep zijn ogen samen.
