Ramira’s schreeuw galmde tegen de koude betonnen muren van de bezoekersruimte en raakte ieder van de aanwezigen diep, want het was niet de schreeuw van een wanhopige gevangene, maar van iemand die na jaren van duisternis plotseling het licht had gezien.
De bewakers grepen haar armen vast en probeerden haar terug in de stoel te duwen, maar Ramira verzette zich met een kracht die voortkwam uit iets diepers dan woede, iets dat dichter bij de waarheid lag die eindelijk aan het licht kwam.
Kolonel Méndez, die vanuit de deuropening had toegekeken, stapte langzaam naar voren en stak een hand op ten teken dat de bewakers moesten stoppen voordat de situatie zou escaleren tot een nieuw gewelddadig incident dat in het gevangenislogboek zou worden vastgelegd.
‘Laat haar spreken,’ zei Méndez kalm, zijn stem klonk zo gezaghebbend dat de bewakers onmiddellijk verstijfden van schrik.
Ramira keek hem aan met brandende ogen, de tranen stroomden nog steeds over haar wangen, maar nu droegen die tranen een vreemde mengeling van pijn, opluchting en een felle vastberadenheid die er minuten eerder nog niet was geweest.
‘Mijn dochter weet iets,’ zei ze, terwijl ze zwaar ademhaalde. ‘Iets wat niemand haar ooit eerder heeft gevraagd… iets dat kan bewijzen dat alles waarvan ze me beschuldigden, een leugen was.’
De maatschappelijk werker fronste lichtjes, duidelijk ongemakkelijk, omdat het rechtssysteem de zaak van Ramira Fuentes al lang geleden had afgesloten en heropening nu onmogelijk leek.
