Hoofdstuk 1: De last van eind november
De bus hobbelde over een kuil en instinctief klemde ik de stoffen tas op mijn schoot steviger vast. Het was een reflex, een wanhopige poging om iets breekbaars te beschermen, terwijl ik in werkelijkheid bijna niets van waarde bij me had. Een paar katoenen onderbroeken, een tandenborstel, een paperback waarvan ik wist dat ik die niet open kon maken, en een klein netzakje gevuld met Granny Smith-appels. De verpleegster had me verteld dat fruit was toegestaan. Het leek me een belachelijke gift om mee te nemen op zo’n cruciaal moment – het moment van de operatie, van de narcose, van de zeer reële mogelijkheid om nooit meer te ademen.
Ik keek uit het raam en zag Arbor Hill voorbijglijden in de grijze mist van eind november. De lindebomen langs Main Street waren kaalgevreten, hun laatste restje bast was allang in de goten beland. De plassen, die bij zonsopgang nog bedekt waren met een dun laagje ijs, werden door het verkeer rond het middaguur opengebroken. Ik rook de vertrouwde, geruststellende geur van houtrook die opsteeg uit de schoorstenen aan de rand van de stad en de gouden, gistachtige geur van vers brood van de bakker op de hoek.
