Haar ogen leken expressiever.
De jaren leken in een oogwenk voorbij te vliegen.
Toen Robert een paar minuten later de salon binnenliep, bleef hij stokstijf staan.
Enkele seconden lang kon hij niets uitbreken.
Uiteindelijk glimlachte hij.
“Je was gisteren prachtig.”
Hij pakte voorzichtig haar hand.
“En je bent vandaag prachtig.”
Margaret lachte met tranen van geluk in haar ogen.
“Ik had jaren geleden al naar je moeten luisteren.”
Robert schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij glimlachte hartelijk.
“Je deed het toen je er klaar voor was.”
