Klasgenoten herkenden hem van de tv-programma’s. Volwassenen spraken zijn ouders aan in de supermarkt met indringende vragen. Mensen wezen naar hem. Mensen fluisterden. Mensen behandelden hem niet als een gewoon kind dat zijn jeugd probeerde te doorstaan, maar als een bezienswaardigheid, een rariteit, iets om naar te staren.
“Ik voelde me net een circusact,” gaf Zach toe toen hij terugdacht aan die jaren. “Mensen zagen geen kind. Ze zagen een krantenkop.”
De ware prijs van virale roem.
Een van de meest hardnekkige misverstanden die Zach tot in zijn volwassenheid achtervolgt, betreft aannames over geld. Wanneer mensen horen over zijn televisieoptredens in zijn jeugd, gaan velen er automatisch van uit dat zijn familie flink geprofiteerd moet hebben van al die publiciteit.
De werkelijkheid is echter totaal anders.
“Mensen gaan ervan uit dat mijn moeder op zoek was naar roem of geld,” legde Zach uit. “Maar dat was helemaal niet het geval.”
De financiële vergoeding voor deelname aan deze programma’s was minimaal, zeker als je alle bijkomende kosten meerekent. Reiskosten, hotelovernachtingen, maaltijden en tijdverlies door afwezigheid van het werk liepen snel op. Er werden geen lucratieve contracten getekend. Geen trustfondsen opgericht. Geen royalty’s die jaren later per post werden uitbetaald.
Het weinige geld dat het gezin ontving, ging snel op aan de logistiek van die televisieoptredens. Er was absoluut niet genoeg om hun financiële situatie fundamenteel te veranderen of om de gespecialiseerde medische zorg te bieden die Zach nodig had.
