Daar was het.
Niet zomaar een gestolen auto.
Niet alleen waarschijnlijk om te vluchten.
Ze hadden haar zo bang gemaakt met allerlei dreigementen dat zelfs vreemden met een badge haar als een bedreiging beschouwden.
Caleb trok zijn mondhoeken strak.
“Haal het originele gesprekslogboek, de tijdstempel en de beller-ID op”, zei hij. “Bewaar de audio.”
Toen lichtte Farahs telefoon op in de bekerhouder.
De naam van haar zus verscheen even op het scherm.
Niemand heeft het aangeraakt.
Het gesprek werd beëindigd.
Er verscheen een tekst eronder.
“Zeg tegen je verloofde, die politieagent is, dat hij zich niet met familiezaken moet bemoeien.”
Even was het stil.
Het kleine schermpje gloeide in de auto als een bekentenis.
Een van de agenten sloeg zijn ogen neer.
Een ander ademde langzaam uit.
Caleb boog zich voorover.
Zijn stem was zo zacht dat alleen Farah hem kon horen.
