Audio-opnames gemaakt in afgelegen wildernisgebieden leverden een nieuw raadsel op. Vreemde geluiden galmden ‘s nachts door de bossen: diepe, dreunende geluiden vermengd met hoge tonen die het menselijk bevattingsvermogen te boven gingen. Om de opnames te analyseren, raadpleegden onderzoekers een gepensioneerde cryptoloog van de marine, wiens carrière zich had gericht op het identificeren van communicatiepatronen in buitenlandse transmissies.
Hij heeft jarenlang de geluiden bestudeerd.
De opnames werden vertraagd, in frequentiebanden gescheiden en vergeleken met bekende dierengeluiden. Wat eruit voortkwam was onverwacht. De geluiden vertoonden herhaalde sequenties, gestructureerde uitwisselingen en georganiseerde patronen die meer op taal leken dan op willekeurige dierengeluiden. Meerdere stemmen leken met elkaar te communiceren volgens herkenbare regels.
Zijn conclusie was verontrustend.
De opnames vertoonden kenmerken die overeenkwamen met echte taal.
En als die conclusie juist was, dan waren de gevolgen enorm.
Dieren communiceren. Mensen gebruiken taal.
Dit onderscheid scheidt de mensheid van alle andere soorten op aarde.
Als deze wezens een taal bezaten, waren het misschien niet zomaar onontdekte dieren.
Misschien waren ze wel iets heel anders.
