‘Mijn neef Robert,’ snauwde mijn vader, ‘is een onbekwame dronkaard die twee kleine boerderijen is kwijtgeraakt door frauduleuze schulden. Hij zou deze plek binnen een jaar verkopen en zijn geld verdienen met drank. Alles wat ik heb opgebouwd, alles wat mijn vader voor mij heeft opgebouwd, zou weg zijn.’
²
“Het spijt me, vader. Ik weet dat dit niet de situatie is die u voor ogen had.”
‘Het spijt me, maar dat lost het probleem niet op.’ Hij stond op en begon heen en weer te lopen. De afgelopen achttien maanden heb ik alles geprobeerd. Achttien maanden lang gezocht naar een vrouw die me accepteert ondanks mijn omstandigheden. Niemand doet dat. Niemand wil een echtgenoot die geen erfgenamen kan voortbrengen. Dat is de realiteit.
Ik weet.
Ik moest dus creatief, heel creatief, nadenken over oplossingen die de grenzen van het conventionele doorbraken.
Iets in haar toon maakte me ongerust. “Wat bedoel je?”
Hij stopte met lopen en keek me recht in de ogen. “Ik draag Delilah aan jou over.”
Ik keek hem aan, ervan overtuigd dat ik het verkeerd had verstaan. “Sorry. Wat?”
Delilah, de boerin. Ik geef haar aan u als gezelschapsdame. Uw vrouw, in feite.
De woorden waren betekenisloos. “Vader, u kunt niet suggereren…”
‘Ik suggereer niets. Ik vertel je wat er gaat gebeuren.’ Zijn stem klonk nu hard. Dezelfde stem die hij in de rechtbank gebruikte om het vonnis uit te spreken. Geen enkele blanke vrouw zal ooit met je willen trouwen. Dat is een feit. Maar de Callahan-lijn moet voortbestaan. De plantage heeft erfgenamen nodig, zelfs onconventionele.
De pure gruwel van wat hij voorstelde schokte me. “Wil je dat ik… met een slaaf? Vader, zelfs als ik het zou kunnen – wat de dokters zeggen dat ik niet kan – zo werkt erfrecht niet. Een kind geboren uit een slaaf zou geen erfgenaam zijn. Het zou bezit zijn.”
“Tenzij ik ze vrijlaat. Tenzij ik ze wettelijk adopteer, tenzij ik mijn testament zeer zorgvuldig opstel, iets waar ik als rechter en advocaat bijzonder bedreven in ben.”
