Vanessa sloeg haar ene been over het andere op de crèmekleurige bank en leunde achterover, alsof dit een gezellig diner was.
Toen vulde de stem van mijn vader de grote zaal.
“Adrian Vale.”
Adrians gezichtsuitdrukking veranderde.
Slechts een klein beetje.
Een flitsje vlakbij zijn linkeroog. Een korte samentrekking van zijn mondhoeken.
Hij herkende de stem voordat hij het gevaar besefte.
De stem van mijn vader was beroemd in de ruimtes waar Adrian zijn hele leven had geprobeerd binnen te komen. Hij had fusies tegengehouden, vijandige overnames verijdeld, regeringen van een faillissement gered en er ooit voor gezorgd dat drie miljardairs veertig minuten lang buiten een vergaderzaal moesten wachten omdat hij er een hekel aan had onderbroken te worden.
‘Meneer Hartwell?’ fluisterde Adrian.
Vanessa’s glimlach verdween.
Voor het eerst die avond keek ze me aan alsof ik een ander wezen was geworden.
Mijn vader zei: “Je hebt mijn dochter geslagen.”
Adrian slikte.
