‘Datums doen er niet toe,’ zei Diane snel. ‘Waar het om gaat, is wat dit gezin nu nodig heeft.’
“Data zijn belangrijk bij de afwikkeling van een nalatenschap,” zei Nora.
Brian stak een hand op. “Laten we hier geen debat over geschiedenis van maken. De vraag is of mevrouw Parker de gevolgen begrijpt van het weigeren van een redelijke schikking.”
‘Ik begrijp het,’ zei ik.
‘Echt waar?’ vroeg hij. ‘Een rechtszaak is duur. Kost veel tijd. En het is openbaar.’
Het woord ‘openbaar’ werd voorzichtig uitgesproken, maar ik hoorde de ondertoon ervan.
Nora deed dat ook. “Is dat een dreiging om privé-familiezaken openbaar te maken?”
“Natuurlijk niet.”
“Prima. Dan kunnen we het simpel houden.”
Ze schoof een enkele bladzijde over de tafel naar Brian toe.
Hij keek naar beneden. Zijn uitdrukking veranderde nauwelijks, maar de advocaat naast hem boog zich voorover en bleef stokstijf staan.
Mijn moeder merkte het op. “Wat is er?”
‘Een mededeling,’ zei Brian zachtjes.
‘Een kennisgeving van bewaring,’ corrigeerde Nora. ‘Alle communicatie met betrekking tot het Parker-trustfonds, inclusief berichten tussen de advocaat, Diane, Raymond en Tyler, moet worden bewaard. Dat omvat sms’jes, concepten, e-mails, voicemailberichten, handgeschreven notities en opnames.’
