Nora opende haar map en haalde er verschillende papieren uit, die ze allemaal netjes op een tabblad had gesorteerd. “We hebben doktersverklaringen, eerdere aantekeningen over de nalatenschapsplanning, een videobevestiging van de ondertekeningsceremonie en correspondentie van meneer Parker aan meneer Greer waarin hij zijn intenties over een periode van zes jaar bevestigt.”
‘Zes jaar?’, zei Tyler.
Samuel keek hem vriendelijk aan, wat het op de een of andere manier alleen maar erger maakte. “Je stiefvader evalueerde zijn plannen regelmatig.”
‘Hij was niet mijn stiefvader,’ mompelde Tyler.
‘Nee,’ zei Samuel. ‘Dat was hij niet.’
Het gezicht van mijn moeder kleurde rood. “Samuel, dat is niet nodig.”
“Het klopt.”
Voor het eerst zag ik een vleugje schaamte over Tylers gezicht trekken. Het verzachtte hem even, en herinnerde me eraan dat ook hij was opgegroeid met verhalen die hij niet zelf had geschreven. Toen hief hij zijn kin weer op, zijn trots keerde terug als een pantser.
‘Prima,’ zei hij. ‘Misschien was Lawrence me niets verschuldigd. Maar mijn moeder was twintig jaar met hem getrouwd.’
‘Twaalf,’ zei ik.
“Wat?”
“Ze waren twaalf jaar getrouwd voordat ze gingen scheiden. Je blijft maar twintig zeggen, omdat ze Ray in het dertiende jaar ontmoette en niemand het leuk vindt om je te corrigeren.”
Rays blik schoot naar me toe.
Tyler staarde mijn moeder aan. “Is dat waar?”
