‘Ik heb net mijn haar laten doen. En eerlijk gezegd? Ze zal zich niet herinneren of ik bij haar heb gezeten of niet. Dat is het voordeel van deze hele situatie.’
‘Vanessa!’
‘Wat? Ik ben realistisch. Je zou het eens moeten proberen in plaats van de martelaar uit te hangen.’
Oma reikte naar me, haar fragiele vingers raakten mijn pols.
Heel even werden haar ogen scherp.
“Blijf jij maar,” fluisterde ze. “Blijf altijd maar.”
Ik hield haar hand stevig vast.
Aan de andere kant van de keuken was Vanessa al begonnen met het tellen van briefjes in haar portemonnee, haar lippen bewogen geluidloos.
“Ik kom volgende maand terug,” kondigde ze aan.
“Ze is je oma, geen geldautomaat.”
“En jij bent blijkbaar een heilige. Gefeliciteerd.” Ze trok de tas over haar schouder. “Geniet van je leventje met soep en luiers. Sommigen van ons leven tenminste echt.”
Ze blies een kusje vlak bij oma’s wang en vertrok voordat ik kon reageren.
De deur sloeg achter haar dicht.
Oma bleef haar nastaren.
