Twee uur later stond ik aan de beboste rand van Sterling Lake House, een enorm gebouw van glas en staal, kilometers verwijderd van de dichtstbijzijnde stad. Ik ging op in de schaduwen toen twee gewapende particuliere bewakers langs me liepen, zich totaal onbewust van de aanwezigheid van de dader op een meter afstand.
Ik sloop stiekem naar de hoofdschakelkast, die verborgen zat achter een decoratieve waterval. Met een geïsoleerde draadkniptang schakelde ik de inbraakalarmen uit, reikte naar binnen en knipte de belangrijkste glasvezelkabels door.
Het hele landgoed werd in absolute, verstikkende duisternis gehuld. De diepe bas van de muziek binnen hield abrupt op.
Ik tikte op het oortje en sprak met de spookachtige operator die kilometers verderop meeluisterde. “Ik ga. Niemand heeft de reputatie overleefd.”
