De tweede aanbidder hield het slechts één diner vol.
De derde vroeg openlijk of Elellanar de bevalling zou overleven.
De vierde weigerde rechtstreeks met hem te spreken en ondervroeg zijn vader alsof hij vee was.
Toen de twaalfde man haar afwees, maakte Elellanar zich geen zorgen meer over elegante kleding voor presentaties.
Ze kende de uitkomst al.
Eerst bekeken ze de rolstoel.
Altijd de rolstoel.
Nooit zij.
Die nacht, nadat William Foster het landgoed dronken en onverschillig had verlaten ondanks de enorme bruidsschat die hem was aangeboden, zat Elellanar alleen bij de open haard in de bibliotheek.
De regen kletterde tegen de ramen.
Zijn vader stond zwijgend bij de open haard en roerde de bourbon in een kristallen glas.
Enkele minuten lang sprak geen van beiden.
Toen sprak hij eindelijk de woorden uit die alles zouden veranderen.
“Ik zal Josia aan u overdragen.”
