Elellanar sloeg langzaam zijn blik op.
“Pardon?”
“De smid,” antwoordde hij.
Zijn hart stopte met kloppen.
Josiah.
Iedereen op de boerderij kende Josiah.
Hoog.
Breedgeschouderd.
Kalm.
De sterkste man die de Whitmore-plantage ooit had gehad.
Hij bewerkte het ijzer met ijzingwekkende precisie, hamerde op het gloeiende metaal onder een regen van vonken, terwijl het zweet van zijn door jarenlange arbeid getekende huid droop.
De vrouwen beseften het.
De mannen waren bang voor hem.
En ondanks dat hij een slaaf was, gedroeg Josiah zich met een waardigheid die de blanke samenleving schokte.
Hij sloeg zijn blik nooit neer, zoals de anderen wel deden.
Hij heeft nooit om aalmoezen gebedeld.
Ik heb nooit geveinsd geglimlacht.
