‘Oh God…’ fluisterde ze.
Salomé keek naar haar moeder en sprak rustig verder.
‘Toen ik mijn deur een klein beetje opendeed, zag ik oom Mateo met het mes in zijn hand,’ zei het meisje.
De kamer verstijfde.
Zelfs de bewakers hielden even hun adem in.
‘Hij zag me kijken,’ vervolgde Salomé. ‘Hij zei dat als ik iets zou zeggen, ik voorgoed zou verdwijnen.’
Ramira zakte terug in de stoel en begon hevig te trillen.
Vijf jaar.
Vijf jaar lang was ze ervan overtuigd dat haar dochter de nachtmerrie had doorgeslapen.
Vijf jaar lang heeft het kind de waarheid in zijn eentje met zich meegedragen, zonder te weten wat er was gebeurd.
Méndez dacht al na over de juridische gevolgen die zich voor hem ontvouwden.
Als de getuigenis van het meisje klopte, was het hele onderzoek gebaseerd op een gemanipuleerde tijdlijn.
Mateo had Ramira op de plaats delict gestationeerd, terwijl hij zijn eigen aanwezigheid verborgen hield.
En de vingerafdrukken van Ramira op het mes kregen ineens een griezelige betekenis.
‘Hij dwong me het op te pakken,’ fluisterde Ramira plotseling, terwijl ze zich iets herinnerde wat ze jarenlang had weggestopt onder trauma. ‘Hij zei dat als ik het niet deed, hij Salomé iets zou aandoen.’
De uitdrukking op het gezicht van de kolonel verstrakte.
