Evelyn haalde een klein papiertje uit haar zak. Daarop had ze een belofte geschreven: Victoria zou de komende vijf jaar de ziekenhuiskosten van haar grootmoeder betalen, wat er ook met het bedrijf zou gebeuren. Victoria’s glimlach verdween. Ze keek naar het papiertje en vervolgens naar Evelyns koppige kin.
Een lange minuut was het enige geluid in de keuken het luide tikken van de vergulde wandklok. Victoria griste de pen, ondertekende Evelyns document met een snelle beweging en overhandigde haar de huwelijksakte. Evelyn zette haar handtekening onderaan. Haar hand trilde, maar haar woorden waren vastberaden. [muziek] Evelyn nam de officiële papieren aan, ging door de achterdeur naar buiten en liep de koude nachtlucht in.
De luxe van het landhuis verdween als sneeuw voor de zon. Het steegje was donker, smal en stonk naar vochtig afval en oude bakstenen. Een gele lantaarnpaal flikkerde boven haar hoofd en produceerde een zacht gezoem, als dat van een boos insect. Ze liep langs de grote groene vuilnisbakken tot ze een kleine hoek bereikte die bedekt was met een blauw plastic zeil.
