Mijn ademhaling bleef traag.
Dominic stapte uit de SUV.
Twee politieauto’s reden achter hem aan.
Drie agenten voor één man die naar de dokter ging.
Hij liep naar mijn raam, zijn hoed laag over zijn ogen en zijn glimlach nog breder.
“Stap uit het voertuig.”
Wat is de reden voor de stop?
“We hebben een anonieme tip ontvangen.”
“Over?”
“Een voertuig dat aan deze beschrijving voldoet en illegale materialen vervoert.”
Een vleugje angst flitste over mijn gezicht. Niet te veel. Net genoeg om hem te voeden.
“Dat is belachelijk.”
“Uit.”
Ik ging naar buiten.
Hij duwde me hard tegen de vrachtwagen en boeide mijn handen achter mijn rug. Het metaal sneed diep. Hij wilde pijn. Hij wilde getuigen. Hij wilde dat ik me verzette, vloekte en terugduwde.
Ik legde mijn wang tegen nat staal.
‘Doorzoek het,’ beval Dominic. ‘Elke centimeter.’
De agenten gingen met theatraal geweld tekeer in mijn truck. Vloermatten werden in de modder gegooid. Het dashboardkastje werd leeggehaald. De gereedschapstas werd omgegooid. De kentekenbewijzen werden onder laarzen vertrapt.
“Niets binnenin,” riep een van de agenten.
Dominics kaak spande zich aan.
“Controleer het bed.”
Regenwater druppelde van de rand van zijn hoed.
Een agent klom achterin, pakte het reservewiel en bleef precies zo staan als ik nodig had.
“Sheriff.”
Dominic draaide zich om.
“Ik heb iets.”
De agent hield een met plakband omwikkelde baksteen omhoog, die in plastic was gewikkeld.
Even leek het alsof Dominic God zag.
Toen keek hij me aan.
‘Nou, nou,’ zei hij. ‘Wat was je van plan, Logan? Een klein bijverdienstetje beginnen?’
“Dat is niet van mij.”
“Zeker.”
“Ik weet niet wat dat is.”
‘O, dat geloof ik wel.’ Hij boog zich voorover en sprak met zachte stem. ‘Mannen zoals jij weten nooit hoe het bewijsmateriaal daar terecht is gekomen.’
Hij tilde de baksteen hoog genoeg op zodat zijn agenten hem konden zien. Hoog genoeg zodat de bodycam van een van de agenten het kon vastleggen. Hoog genoeg zodat zijn trots hem kon vergezellen.
“Logan Reed, u bent gearresteerd wegens bezit van illegale middelen met de intentie deze te distribueren.”
Hij duwde me op de achterbank van zijn SUV.
Terwijl we wegreden, keek ik door het met regendruppels beslagen raam toe hoe Dominic het pakket als een trofee vasthield.
Hij opende het niet.
Hij heeft het niet getest.
Hij vroeg zich niet af waarom het zo slecht verstopt was dat een dronken tiener het kon vinden.
Perfect.
Op het bureau werd ik onder tl-lampen verwerkt die zoemden als insecten. Vingerafdrukken. Pasfoto. Riem af. Laarzen ingenomen. Portemonnee in een zak.
Ze stopten me in een cel met een metalen toilet en een bank die aan de muur vastgeschroefd stond.
Dominic kwam een uur later langs met koffie.
