Niet Harlon.
Niet voor junioren.
Zelfs hun moeder niet.
De enige keer dat ik mijn overgrootmoeder naar haar oudste dochter vroeg, keek ze me met troebele ogen aan en zei zachtjes:
“Schatje, dat is geen naam die we hier in huis gebruiken.”
Toen vroeg ze me om een koude frisdrank uit de koelkast te halen.
Daarmee was het gesprek afgelopen.
Drieënveertig jaar lang heb ik me afgevraagd waarom.
Zes maanden geleden begon mijn grootvader me eindelijk de waarheid te vertellen.
Niet allemaal tegelijk.
